En ineens bedenk ik me dat het nu echt gaat opschieten. Nog 54 nachtjes en we stappen in het vliegtuig. Het is een raar idee dat ik over 60 nachtjes een heel ander leven leid. Dat ik niet meer tien keer per dag mijn email check, niet meer zomaar een fles Cola uit de koelkast trek of naar de supermarkt sjok voor een brood en een pak koekjes.
Ik ben zo ontzettend benieuwd naar hoe het me zal vergaan. In hoeverre zal het andere leven ook een andere Sandra in mij tot leven brengen? Hoe ga ik reageren op de ellende daar? Afgelopen weken overkwam het me een aantal keer dat ik intens boos was op wat ouders hun kinderen soms onbewust aan doen. Ouders die kinderen niet laten zijn wat ze zijn, die ten koste van besluiten dat hun manier beter is of ze gewoon straight in the face vertellen dat ze ergens slecht in zijn. Zodat het kind tenminste weet wie het is. Grmpf.
Hoe zal het dáár zijn, daar waar het leed vele malen groter is? Daar waar gehandicapte kinderen gewoon aan de kant van de weg worden gelegd? Omdat het leven zónder handicap al lastig genoeg is, omdat ze de familie-eer te schande maken of omdat ze liever een nieuw, gezond kindje maken.
En de mooie dingen? Zal Elke kunnen wennen aan mijn soms idiote enthousiasme: Oh, Elke, kijk die boom.. en kijk snel, daar, de kleuren van de lucht, prachtig toch?En daar, en daar, en kom, we gaan er naar toe, snel!!! Volgens mij zitten we wat betreft foto's maken al redelijk op één lijn: veel en vaak en gerust vierenvijftig keer overnieuw - totdat we er allebei goed op staan.
Hoe zal het zijn zonder huisgenootje waar ik soms zonder woorden gewoon even tegen aan kan gaan hangen om me te laten troosten? Hoe zal het zijn om niet voor ieder wissewasje best-friend-frieda te kunnen bellen? Hoe zal het zijn om haar lieve lieve lieve kleine meisje 70 nachtjes te moeten missen? Om niet zomaar ff te theeën en bij te kletsen? En Zusje? Hoe moet dat?
En mijn plannen? Wat gaat er terecht komen van alle plannetjes in mijn hoofd? Ga ik het durven uitvoeren? Durf ik initiatief te nemen en te doen wat ik wil, of...? Mag mijn creatieve deel los? Geen beperkingen en onmogelijkheden van buitenaf, en geen angst en terughoudendheid van binnenuit. Wat zou dat mooi zijn....
Vragen, véle vragen... De ene keer lijken de 54 nachtjes er ontzettend veel, een dag later komt het allemaal spookachtig snel dichtbij.
Eén ding is
Het komt zoals het komt,
en ik ga het meemaken.
Ik ga het beleven,
allemaal.
2 opmerkingen:
Mooi ... xx
ja meis het is niet niks.
die ellende daar, ik weet niet of ik me daar afdoende voor af zou kunnen sluiten.
ik was na een week kinderkamp altijd al ziek. (letterlijk. kotste ik alle ellende eruit.)
en o ja, zara isa gaat zooo groot zijn als je er weer bent...
weet je. het is goed dat je dit nu doet. straks was mss te laat geweest.
komt goed. je gaat het beleven!
Een reactie posten