Toch geen weekje weg

Het weekje weg werd geen weekje weg, aangezien de malaria van Mariet iets te heftig was om alleen thuis te blijven, dus….. hebben we er een ‘gewone’ Hanukkahweek op zitten. Spelen met scheerschuim – en daarna met kleren en al in het zwembad, spelen met de parachute, met 5 kinderen naar het zwembad, Joshua uit het ziekenhuis gehaald, baby ‘Noah-die-geen-Noah-heet’ naar het ziekenhuis gebracht en kleine week later weer opgehaald, op stofjes- en slippertjesjacht geweest in Town, muziek gemaakt met de xylofoon, grote schoonmaak op het terrein, visum verlengd, verjaardag gevierd met een heuse verjaardagscake en cadeautjes….

Zoveel, en tegelijkertijd voelt het alsof er zomaar weer een week voorbij gevlogen is en we amper iets uitgevoerd hebben. (Gut, dit klinkt wel heel Nederlands.. zouden we aan het wennen zijn? Geen zorgen hoor, we komen écht terug.)

Vandaag hebben we een soort relaxdagje. Om tien uur vanochtend lagen we al te bakken en te braden bij het zwembad, en om 12 uur kwam Mariet met haar moeder voor de afscheidslunch van Marga. Zij kwam 2 dagen na ons en gaat morgen weer terugvliegen naar Nederland. Ik zeg: dat moet gevierd worden en dus zaten we heerlijk aan de club sandwich, springrolls (soort gehaktloempia’s) en wijn. Na nog een duik in het zwembad (Elke) zijn we nu toch maar achter het internet gekropen om alle berichtjes van afgelopen week door te nemen. We grommen beurtelings over de enorm trage verbinding… gelukkig hebben we chocoladekoekjes om de pijn te verzachten. (Om maar te zwijgen over dat heerlijke Fan-ijsje van 25 cent..)

Vanavond gaan we de kinderen verrassen. Hun maaltijden op Hanukkah zijn hartstikke goed, maar er zit niet heel veel variatie in. Toen we aan het brainstormen waren over wat te doen met al het sponsorgeld, zei Mariette dat de kinderen uit hun bol zouden gaan als we gewoon een keer nasi met kip voor ze zouden regelen. Nou, zo gezegd, zo gedaan. Gisteravond is er door één van de mama’s behoorlijk wat kip ingslagen en vanmiddag worden er wat kilootjes nasi bereidt.. oh ik kan niet wachten op het moment dat de kinderen dat doorkrijgen en dol van enthousiasme zullen gaan rondspringen… Heerlijk idée.

Als het effe mee zit blijven we vannacht op Hanukkah logeren (NOG een feestje voor de kinderen). Gezellig samen op de jongenskamer. Nee, niet direct rare dingen denken, er zit een theorie’tje achter: als er vrijwilligers (meestal meiden) blijven slapen, dan gaan deze vrijwel automatisch op de meidenkamer liggen. De jongens vinden het echter ook superleuk als je bij hen komt, dus….. gaan wij gewoon een nachtje bij hen logeren. Morgen om half 8 lopen we met ze mee als zij naar school gaan, en dan kunnen wij thuis lekker ontbijten en bijkomen.

Goed, tot zover… ik ben inmiddels poepsacherijnig, aangezien dit verhaal vooral ontstaan is uit verveling – de internetverbinding is zo gruwelijk traag dat het checken van mail echt een krachtprestatie is…, het ‘lekker-een-uurtje-msnen’ kan ik inmiddels wel uit mn bol zetten. Bah. Had me er stiekem wel op verheugd. Maar goed… that’s life in Ghana. Don’t expect anything.. and you’ll live a rich life.


PS: Over dat weekje weg: het zou zomaar kunnen dat we ineens morgen gaan. Of dinsdag. Of donderdag. Of volgende week. Ik zei het al - don't expect anything... ;-)