Een eerste update

Door: Sandra
Well well, here we are, praying the connection will work for half an hour.

Het is raar om te moeten willen loggen, omdat ik op de één of andere manier gewoon nog geen vocabulaire heb ontwikkeld om het Ghanese leven te verwoorden. Als ik 3 maanden geleden tegen iemand zei dat de lucht zo mooi was, dan weet ik gewoon dat diegene me snapt, omdat zij of ooit diezelfde lucht zo mooi heeft gezien, of omdat zij er zich wat bij kan voorstellen. Maar het vertalen van de Ghanese kleuren, geuren en geluiden naar Nederlandse begrippen is raar, voor nu nog bijna onmogelijk.

Even een dagje uit het leven van...

Rond 5 uur/half 6 kraait de eerste haan. Binnen een uur wordt deze bijgestaan door 3 of 4 andere vriendjes en voor half 7 staan we naast ons bedje. Dan schuifelen we naar de veranda en hangen daar wat rond, totdat één van ons moed genoeg heeft om de keuken te betreden en wat water te koken. Rond half 8 wordt het brood gebracht (dikke, zachte stokbroden, best goed te doen) en is het tijd voor ontbijt. Het broodbeleg bestaat momenteel uit La Vache Qui'Rit, pindakaas en perzikkenjam en ik heb zo'n vermoeden dat dit niet meer gaat veranderen.

Na het ontbijt pakt Elke de gitaar om wat te oefenen. Ik heb haar op dag één even uitgelegd hoe het werkt en ze is een talentje :-) . Op Schiphol kan ze jullie verrassen met een compleet concert - zodra ze is losgeweekt van Stefan.

Rond een uur of 9 vertrekken we richting weeshuis. Het is dan ongeveer tijd om de baby's en peuters te voeren, en daarna worden ze neergelegd en neergezet in de Summerhut (soort overkapping op de binnenplaats) en dan spelen we daar wat mee.
Wat we precies doen is verschillend, hangt ook erg af van wat er moet gebeuren. De ene keer ligt er een kind al een half uur met een poepbroek, de andere keer is alles al klaar en kun je gewoon lekker spelen.

's Middags lunchen we in het Volunteerhuis, dat staat op 10 mnuutjes lopen van het weeshuis. Wederom brood met... jawel.

Soms doen we een tukkie 's middags, soms nog wat andere dingetjes, maar uiteindelijk belanden we 's middags wel weer in het weeshuis. In de loop van de middag komen de groteren thuis, en naast hun huiswerkklas is het ook erg leuk om met hen te spelen. Ik heb eergisteren een uur lang op de jongenskamer met de grootste jongens met Knex zitten spelen, echt heel tof.

Rond een uur of zes gaan we thuis eten. Victoria, de kok, heeft dan een maaltje voor ons bereidt. We eten vooral zonnebloemolie rijst, sausjes, pizza, quiche, pasta, dat soort dingen. Voor negen uur liggen we in ons bedje, hopende op een muis- en kakkerlakloze nacht.


Tot zover de algemene dingetjes... Dan:

Megan, of eigenlijk 'Mamaessi'
Op onze aankomstdag was er ook een nieuw meisje in het weeshuis gebracht. Het verhaal was dat voorbijgangers haar moeder al dagenlang langs de kant van de weg hadden zitten en dat ze haar naar het politiebureau hadden gebracht. 'She went mad, just like that.' Het politiebureau is hier een soort local hang out, er staan overal stoeltjes en groepjes mensen te kletsen. Het vrouwtje zat op één van de stoeltjes te staren en reageerde niet op vragen als 'hoe heet je, hoe heet het kind, hoe oud is ze, heeft ze eten gehad, waar kom je vandaan?'. Ze leek apathisch..

Mariëtte wilde meer weten over het kind, omdat het al 3 dagen in het weeshuis was en nog steeds geen naam had. Ze wilde het best een naam geven, maar niet als het kind zelf een naam heeft of misschien weer weg zou gaan. Daarom besloot ze om de moeder op te zoeken en haar zover te krijgen om mee te gaan naar het ziekenhuis, voor een lekkere medicatiecocktail op de afdeling Psychiatrie. Dat vond het vrouwke niet zo'n goed idee, maar uiteindelijk zat ze geboeid bij ons in het busje... best lastig om te zien, maar tegelijkertijd was het wel het allerbeste voor alle partijen. Ze kon immers ook niet eeuwig daar blijven zitten, water en voedsel weigerend.

Wij mee naar het ziekenhuis en uiteindelijk bleek dat de vrouw daar niet kon blijven, omdat ze ontoerekeningsvatbaar/onvoorspelbaar was en het geen gesloten afdeling betrof. Er was geen alternatief en dus bleek het eindstation bereikt. De vrouw maar weer bij het politiebureau achtergelaten en that's it.. Social Welfare heeft uiteindelijk contact gekregen met familieleden van de vrouw en toen is ze alsnog behandeld. Een paar dagen latern kwam er bericht dat Megan (want zo had Mariët haar genoemd) toch weer terug ging naar de familie en dus hebben we haar naar Social Welfare gebracht. De oma was direct erg knuffelig met Mamaessi, en zo hebben we ze achtergelaten. De mama leek nog erg stoned van de medicijnencocktail.. ben erg benieuwd of we daar nog iets van horen.

Obruni
Op straat lopen is hier een activiteit op zich. Je wordt constant gegroet in alle talen. Soms hoor je uit de verte roepen: "Obruni!!!".. (= Blanke!!) Het is dan erg leuk om "Bibini!!!" (= Zwarte!!) terug te roepen, vaak zijn ze dan erg verbaasd.
De mensen zijn geweldig hier. Go with the flow, always smiling en zooo behulpzaam. Als een familielid van Moses ons huis inloopt (zijn meerdere kamers, veel in- en uitloop) en je vraagt waar je sigaretten kunt kopen, dan draait hij zich om en neemt hij je gelijk mee, onegacht zijn eigen plannen of taken van die dag. Echt bijzonder.

De kinderen
De aankomst bij het weeshuis was.... puntje, puntje, puntje.. Ik vond het erg bijzonder allemaal. Zodra ik de auto uitstapte, hing er één dreumes aan mijn been geklemd, had ik 2 klamme handjes vast en stond er één voor me met opgeheven handjes: "Ma! Ma!".

De manier van reageren bij zo'n eerste ontmoeting van Ghanese en Nederlandse kinderen is zooo verschillend dat het me echt even overviel. Normaliter kijken kinderen je eerst in de ogen, dan lach ik lief of steek ik mijn tong uit en meestal zijn ze dan wel bereid tot meer contact. Nu hingen ze gewoon direct aan mijn broek, als in 'blank = lief, knuffelen, aandacht, betrouwbaar'.

Gister vertelde Mariët dat ze al iets leuks had bedacht om te doen met de 3000 euro, maar dat ze dan wel met ons wilde overleggen. Er zijn hier momenteel 3 gehandicapte kindertjejs, en ze vertelde dat ze daar graag een snoezelruimte voor willen maken (= ruimte bekleed met kussens/tapijt/zachtheid, en licht/geluid/geur-effecten gericht op de zintuigen). De tranen sprongen me in de ogen - en nu weer. Ik ben er zo ontzettend blij mee, want er is zo weinig voor hen... Heel toevallig hadden we het de afgelopen dagen veel gehad over Daniel, het gehandicapte jongetje. Hij zit vaak wat wezenloos (apart woord eigenlijk) voor zich uit te staren en volgt de boel uit zijn ooghoeken. In Nederland is er vaak al weinig voor dat soort kinderen, behalve uitgebreide zorg en luxe snoezelruimtes, maar hier in Ghana worden die kinderen helemaal als onderkant van de samenleving beschouwd.. Het is zo mooi dat ze hem nu ook meer kunnen bieden. De snoezelballen die wij uit Nederland hadden meegenomen slaan ook echt perfect bij hem aan...


Er zijn hier kinderen in alle soorten en maten, en met elk hun eigen unieke gebruiksaanwijzing. Eén kamertje in mijn hart wordt momenteel bewoond door Joshua, een jongetje van 5 maanden. Ik weet zijn exacte verhaal niet (en da's voor nu misschien maar goed ook), maar hij heeft voordat 'ie in Hanukkah kwam al heel wat meegemaakt en dat is zo voelbaar in zijn lijf. Het duurt heel lang voordat hij echt helemaal ontspannen in je armen kan liggen, en zodra je beweegt of er een hard geluidje is, dan trekt hij zijn hele rug hol en zijn benen recht... totdat je hem d.m.v. aanraking weer wat kunt laten ontspannen. Mijn hart huilt zo nu en dan voor hem.


Naast verdrietig is het gelukkig ook heel leuk met de kinderen. Ze leren ons Twi en wij leren hen Nederlands. Ook zijn ze nog erg speels, dus ze zijn overal voor te porren. Gister even wat acro met ze gedaan, en zodra we weer helemaal beter zijn (nu wat ziek/slapjes) gaan we los met stoepkrijt, volleybal, acro, elastieken, zwemmen... OH I just can't wait...

Elke is klaar met haar mailtjes, dus ik ga er ook een eind aan brouwen. Dank voor alle berichtjes in het gastenboek, echt ontzettend fijn om te lezen. Smsen kan nog steeds naar onze Nederlandse nummers:

+31648765604 Sandra
+31622983574 Elke

FOto's/filmpjes hopen we via Ilja te regelen, het is niet verstandig om hier een USB-stick of camera aan de pc te koppelen ivm virussen, dus dat gaan we regelen via de Ghanese PTT ;-) . Waarschijnlijk volgt dat donderdag of vrijdag. Wij zullen binnen een week wel weer online verschijnen...

Mekwaaba! (We'll be back!)