Jep, tot later, toedeledokie!
Bij de ander denk ik
Oef, da's gek, zo lang zonder jou..
Bij een aantal denk ik
Ha! Ik zie je over 10 weekjes alweer!
Bij een paar denk ik
Oh... ik ga jou zo gruwelijk missen.
Bij sommigen denk ik
Oh, ik wou dat je in mijn koffer paste.
En het lastigste is het als diegene er ook écht in past.
Ik weet wel dat het maar tien weekjes is en vier jaar geleden zou het me -bij wijze van- worst wezen wie of wat ik achter zou laten, maar de afgelopen 4 jaar heb ik zoveel opgebouwd en dan is loslaten toch een beetje eng.
3 opmerkingen:
Nog minder dan een week... *zucht* (en óók jippie voor jullie! en ok, een beetje jippie voor mij, want ik vind het natuurlijk wél ontzettend gaaf wat jullie gaan doen!!!) Maar...
Ik ga je zo vreselijk missen!! Ik zie je wel vaker een paar weken niet, maar het feit dat je nu niet 'even' belt, smst, elkaar gewoon veel minder spreekt. Nou ja, het wordt gewoon heeeeeeeeeeeeeeeel veel mailen!! (en hopen dat jij daar af en toe ook je mail kunt checken ;) )
Kus van je zus(je)
loslaten sucks soms.
en over tien weken krijg je het weer.
maar dan kun je je troosten met de gedachte aan wat je hier dan weer vast kunt houden!
(en met zulke kleintjes helemaal. als ik die eenmaal vast heb, laat ik het liefst helemaal niet meer los. en mijn hart doet dat dan ook niet.)
Een mooi moment om te beseffen dat sommige dingen/mensen je meer lief zijn dan je soms mag voelen van jezelf... :)
Een reactie posten