Over poep

Door: Sandra
"Oh... deze kan ook echt wel weer een schone luier gebruiken, getsiedikkie!"
"Hm. Hm... Oke. Zullen we het dan maar samen doen?"
"Ja.... dat lijkt me ee heel goed plan."


Eenmaal in de babykamer leggen we Lucas (dwarslaesie, dus alle poep en plas loopt er continu uit, daar heeft ie geen controle over) op het verschoonkussen. Ikknoop zijn luier los terwijl Elke op zoek gaat naar een (soort van) schone. Ik zie poep, ruik poep en voel poep. O-ve-ral. Maar Lucas is niet de eerste en inmiddels weet ik hoe het werkt: kind ontkleden, kind aan één arm optillen en al bungelend verplaatsen richting de emmer met water, kind zodanig over knie vouwen adt je het lekker met koud water kunt besprenkelen zonder zelf drijfnat te worden en dan gewoon met je blote hand en wat water zorgen dat de billetjes weer mooi schoon worden. Voor de echt erge gevallen staat er een grote staaf groene zeep. Niks geen babydoekjes met lotion voor het gevoelige huidje, niks geen Zwitsal-anti-schrale-plekjes-creme. gewoon een handvol water en klaar is Klara.

Goed. Dat is hoe het werkt. In tehorie. Op emotioneel niveau is het een ander verhaal. Ik heb toch meestal zo'n flinke tien seconden nodig, starend naar de blote billetjes voor me, om zover te geraken dat ik daadwerkelijk mijn hand in de emmer water stop. Want het is wat hoor, van die uitgesmeerde poep die wellicht al een uur (of twee) de tijd heeft gehad om lekker aan te koeken. En dan heeft zo'n kind een voor- én achterkant. Try to imagine...

Uiteindelij kom het natuurlijk goed en eindigen we allebei redelijk poepvrij. Elke stond erbij en keek ernaar, maar gelukkig kwam zij daarrna aan de beurt. De vieze poepluier is namelijk geen Huggies-extra-soft-met-lotion-en-zacht-opstaande-randjes-wegwerpluier, maar gewoon een lap stof gevouwen tot een driehoek met daaromheen een plastic knoopdoek. Her-vul-bruik-baar. En als die luier is volgepoept, dan moet ie -jawel- ook schoongemaakt worden.

Het schoonmaken van een poepluier houdt in: poepluier neerleggen op de grond van de douchecabine, vanuit (diezelfde) emmer er wat water op plenzen, dan met een wc-borstel even de ergste poep eraf schrobben en al wat er af komt door het doucheputje proppen. De luier nog een keer uitspoelen en hoogstpersoonlijk wegbrengen naar de wasvrouw. Zij gaat dan haar uiterste best doen om het weer mooi wit schoon te krijgen.

Dan: schone luier vouwen en klaarleggen, kind -nat en wel- op de nieuwe luier (droogt vanzelf) en luier vastknopen. Maar. Zo gaat het in het gunstige geval. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat blijkt dat het schone kind alweer druk aan het produceren is. "Ehm...", sprak Elke met enige tegenzin, "er komt alweer een poepje uit z'n gatje."

En dan... dan ligt dat kind op een schone (met de hand schoongemaakte!!!) luier, er zijn geen babydoekjes of andere schoonmakende lappen in de buurt en je moet iets. Door een Nederlandse bril is het vast heel raar en klinkt het bij-de-beesten-af, maar wij zijn inmiddels zo verghaneesd, dat ik zei: "Het is nu al zo erg met me, dat het door mijn hoofd schiet om het (natte, zachte) poepje dan maar gewoon met mijn blote handen weg te nemen en in de wc te gooien." Gelukkig nam Elke toen initiatief door de vieze natte luier uit de hoek te pakken en hier het poepje maar mee weg te vegen.. en toen begon ons schoonmaakritueel weer opnieuw: kind oppakken, over je knie vouwen, onder de kraan houden en het tegensputterende lijfje in bedwang houden.

Het leven in Ghana is zooo makkelijk bijzonder.