Leren en genieten

Door: Sandra
Gisteren sprak ik nog een mama van m'n gymkinderen en we hadden het even over hoe ik naar de reis keek, of ik er tegenop zag, of ik er zin in had, etc.. Ik zei dat het wel spannend was, omdat -ondanks dat alles duidelijk is- het toch iets nieuws is, iets onbekends. Als je een hotel boekt in Turkije, of een tent in Frankrijk, dan weet je wat je te wachten staat en hoe het ongeveer zal zijn. Dan kun je een plaatje maken in je hoofd. Met een verblijf in Ghana is dat toch effe anders.

Ook zei ik dat ik geen idee had over hoe ik zou reageren op de minder leuke dingen daar; de ellende van sommige kinderen/gezinnen, de moeilijkheden. Ik kan dat vanuit Nederland wel inschatten, omdat ik weet hoe ik in Nederland reageer, maar ik ga het pas daar écht ervaren. In het buitenland is immers alles anders. Ze gaf me terug dat het wel lastig zou zijn, zeker omdat ik weet hoe goed de kinderen in Nederland het hebben, en hoe verwend ze -in sommige opzichten- zijn.

'Maar', zei ik, en ik verbaasde haar en mijzelf, 'ik denk ook dat ik vooral heel erg ga leren en genieten van de levenslust van die kinderen en de dankbaarheid en blijdschap die zij kunnen voelen voor de kleine dingen, voor de eenvoud en de liefde. De liefde voor elkaar, en de liefde voor het leven.'