Afpakken...

Door Elke

Alles hier in Ghana is anders...
De taal, de straten, de auto's, de bomen, de huizen, de geur waar je 's ochtends mee wakker wordt, de temperatuur, de mensen, de kinderen en ook hun achtergrond.

Vorige week besloot ik om een groepje jongens te verzamelen om, lekker laagdrempelig, mee te gaan kleien.
Expres had ik een potje klei in m'n tas laten zitten, zodat ze met z'n vieren drie potjes klei tot hun beschikking hadden: als afgestudeerd PMT'er kon ik deze oefenvorm met het thema 'delen' natuurlijk niet voorbij laten gaan.
Maar in een land waar alles anders is, ook de kinderen, kun je niet verwachten dat ze gaan spelen als Nederlandse kinderen.
Wanneer je van je vierde tot je zesde in je eentje hebt moeten overleven als een soort Mowgli, is het logisch dat je alles wat je ziet liggen voor jezelf pakt, ook als het eigenlijk van een ander is. En dat blijft zo, ook al gaat het om 'maar' een potje klei.
Ik heb de jongens proberen uit te leggen wat 'delen' betekent en dat je geen vrienden maakt als je alles van elkaar afpakt, dat spelen leuk zou moeten kunnen zijn en dat 'netjes vragen' daarbij goed kan helpen.
Na een poosje spelen zag ik 'Mowgli' z'n hand uitsteken naar een van de andere jongens en zei 'please', waarna hij een stuk blauwe klei in z'n hand kreeg gedrukt.
Door dat te zien was mijn dag goed, en dat pakt niemand mij af!