Pech....

door Elke

Afgelopen maandagochtend vroeg Moses of wij ’s middags meewilden om zakken kleding te brengen naar een dorpje waar twee Hanukkah-kinderen vandaan komen. We hadden er al het één en ander over gehoord en wilden maar wat graag mee (het soort dorpje wat je voor je ziet als je ‘Afrika’ hoort, inclusief hutjes van koeiepoep, kippen, geiten, vrouwen bij een kookpot met kindjes op hun rug en oude mannetjes slapend op een bankje).
Het dorpje ligt op ongeveer een half uurtje rijden van Sunyani. En dan niet over geasfalteerde wegen, maar over één lange, hobbelige, gescheurde rode zandweg: een soort Dakar goes Ghana…Wel spannend: Moses deed hard z’n best om iedere heuvel op te komen, iedere scheur te vermijden om nog maar te zwijgen over de geiten die af en toe zomaar de weg overstaken. Gelukkig is Moses een ervaren chauffeur en ging alles goed. Tòt die ene hoge heuvel… Na ongeveer 20 minuten rijden moesten we een heuvel op. Bijna bovenop de heuvel, sloeg de motor af en rolden we langzaam achteruit. Moses kreeg de motor niet meer gestart. Toen we uitgerold waren, stapten we uit en nam Moses een kijkje onder de motorkap: er bleek een zekering te zijn doorgebrand…
“En nu?!” “Geen paniek: we bellen wel even iemand die een nieuwe zekering komt brengen…”
Geen bereik… Daar zit je dan, met z’n vijven, een kapotte auto en vijf telefoons waar je niks aan hebt, in the middle of Ghana.
Mariette liep de heuvel op in de hoop dat ze daar wel bereik zou hebben. Na wat heen en weer geloop bleek ze bereik te hebben: “kijk, als ik zo sta, en de telefoon zo houd, dan heb ik één streepje bereik!”
Met moeite kregen we contact met het weeshuis en vroegen of iemand ons uit de brand kon helpen “Ja, David moet komen, is die in de buurt? Niet? Nou, als je ‘m vind, zeg dan dat hij naar ons toe moet komen om een zekering te brengen” David heeft geen telefoon en het is altijd spannend of je hem kan bereiken.
Intussen kwam er een trotro (busje) rammelend en wel, afgeladen met yam’s vanuit de richting die wij opgingen. We besloten om mee te liften naar Sunyani, omdat er ook een automonteur nodig bleek te zijn: die moesten we dan even ophalen… We lieten Moses achter en wij, vier blanke vrouwen, stapten in een krakkemikkige trotro vol yam’s en twee Ghanese meneren.



30 spannende minuten later (niet vanwege de meneren, maar meer vanwege de staat waarin de trotro zich) stonden we weer veilig en wel in Sunyani en zagen we David al aankomen met de bus. Snel zijn we naar huis gereden om een zekering op te halen en daarna moesten we nog een automonteur regelen.
Een verschil tussen Ghana en Nederland: als je in Ghana een automonteur nodig hebt, vraag je aan de oppermonteur of je iemand kan lenen voor de rest van de dag dan vinden ze dat prima…Dus met z’n vijven weer terug richting de gestrande auto en Moses.
Aangekomen lieten we de monteur bij Moses achter, laadden we de zakken kleding over in het wel-werkende busje en vervolgden we onze tocht naar het dorpje. Het dorpje, de mensen, de sfeer waren erg indrukwekkend, maar dat voor een volgende keer.
Op onze terugreis stonden Moses en de monteur nog steeds met hun hoofden onder de motorkap; het probleem was nog niet verholpen en er bleek iets meer aan de hand te zijn dan alleen een doorgebrande zekering (iets met “één van deze dertig draadjes is kapot en nu moeten we uitzoeken welke het is”, maar precies weet ik het ook niet, maar das ook één van de redenen dat ik geen automonteur ben)…
Na nog ongeveer 10 minuten te hebben gewacht, hoorden we het hoopvolle geronk van een motor: hij deed het weer!
We reden achter Moses aan terug en inmiddels was het al donker geworden.
Het hele avontuur had Moses waarschijnlijk ook wel aangegrepen: in alle haast om terug te komen heeft hij een geit aangereden… Gelukkig zag de eigenaar het gebeuren en begreep ook dat het niet de schuld van Moses, maar van de geit was, want die had niet netjes uitgekeken voor hij overstak…
En zo was er weer een spannende dag om in Sunyani, gelukkig met (voor de meesten in dit verhaal) een happy end!