Stukje dagboek - Opvoeding

Door: Sandra
Na een beetje kindjesknuffelen (nieuw werkwoord) heb ik uiteindelijk besloten om één kind uit te kiezen en daar iets mee te gaan doen. Heb Ama op schoot getrokken en gevraagd of ze samen met me wilde spelen. Haar ogen, die normaal op de ondeugende stand staan, werden heel groot en ze knikte met een lachje van ´ja´. Ik stak mn hand uit en samen liepen we naar kantoor om iets uit te zoeken.

Aangezien Ama motorisch gezien niet de allerbeste is en ook nogal graag ondeugend is en vrij ver kan gaan in het zoeken van (negatieve) aandacht, leek het me niet handig om met klei of verf aan de slag te gaan. Ze zou het ongetwijfeld in haar mond gaan stoppen of ermee gaan smeren.. Uiteindelijk gekozen voor een zelfschilderpuzzel met een groot pak viltstiften.

Aangezien er geen mogelijkheid is om je echt af te zonderen, besloot ik om dan maar gewoon volledig tussen alle andere kinderen te gaan zitten: midden in de Summerhut. Stoel, tafel, Ama op schoot. Puzzeltje tussen haar armen, en het pak stiften op tafel met mijn arm er bovenop. Ik was echt vastbesloten om het voor elkaar te krijgen, los van alle graaiende handjes en ge-Ma-Me. Het was voor de andere kinderen best even lastig om toe te laten dat ik met één iemand iets ging doen, maar na een tijdje verzoenden ze zich ermee en bleven ze gewoon staan kijken.

Hoe het dan gaat: Ama kiest kleur, ik pak de stift uit het pak, zij trekt de dop eraf en legt deze in mijn hand, en gaat kleuren. Als ze klaar is, krijgt ze de dop weer terug, doe ik de stift terug en kiest ze een nieuwe. Prima werkwijze. Lekker gestructureerd en weinig ruimte om te rotzooien.

Mabena, een klein wijsneusje die ontzettend ver gaat in het krijgen van aandacht, stond in het Twui tegen Ama te praten. Ama bevroor vervolgens en staarde alleen nog maar wat voor zich uit. Ik vroeg aan één van de andere om te vertalen wat Mabena had gezegd. Ze had iets gezegd in de trant van ´Ama kan helemaal niet goed kleuren, het is lelijk´. Ik werd daarop echt woest vanbinnen en dat straalde ik uit ook. Heb tegen Mabena gezegd dat ik dat niet lief vond, dat Ama een stuk jonger is en dat het hartstikke knap is dat ze dit al kan en dat als ik nog één keer zoiets hoorde, dat ze dan niet meer mee mocht doen met de acro.

Prompt gingen haar ogen naar beneden en bleef ze stil. Ik helemaal verbaasd, want we zijn van haar gewend dat ze je keihard gaat uitlachen en het liefst nog even een ander kind slaat. Maar nu reageerde ze ineens… Ik vroeg haar of ze het begreep, maar ze bleef naar de grond staren. ´Mabena, ik weet dat je me hoort, dus ik wil ook graag dat je reageert als ik wat vraag. Begrijp je me?´ Toen knikte ze.

Vanbinnen juichte ik; wat een enorm grote stap voor zowel haar als mij. Ben erg benieuwd of het sporadisch was of dat het vanaf nu beter gaat tussen ons. Het is in ieder geval duidelijk dat de acro een gevoelig punt is voor d´r.

Dit was ongeveer 3 weken geleden.. inmiddels is Mabena goed te hanteren en hebben we weinig moeite meer met haar gedrag gehad. Olé!