Ziekenhuis

Ziekenhuis in Nederland: een plaats waar je ziek binnengebracht wordt en waar je erop mag vertrouwen dat het verplegend personeel er voor zorgt dat je alles krijgt wat je nodig hebt om zo snel en comfortabel mogelijk weer het ziekenhuis uit te huppelen.

Ziekenhuis in Ghana: een plaats waar je ziek kunt zijn/blijven/worden en soms geneest, als je tenminste zelf goed voor arts en verpleegkundige speelt, genoeg geld hebt, verstand hebt van malaria, medicatie en verzorging.


Joshua is ziek. Echt ziek. Ziek als in: een week lang diarree en braken, niets binnenhouden en telkens weer aan het infuus en aan de zuurstof. Ziek als in: als de dokter nu niet heel snel wordt opgehaald van zijn huis (zo werkt dat hier), dan gaat dat wegdraaien met zijn oogjes en dat steeds langzamer kloppen van zijn hartje hem dit keer echt fataal worden.

Het frustrerende (en benauwende) van dit alles is dat je er als ouder/verzorger gewoon continu bovenop moet zitten. Het weeshuis heeft een dokter in dienst en deze wordt altijd van huis opgehaald als er een kindje ziek is of in het ziekenhuis ligt. Als ouder ben je verplicht om 24 uur per dag aanwezig te zijn. Je krijgt echter niet, zoals in Nederland, een bed of stretcher aangeboden. 's Nachts zul je het moeten doen met de vloer of wat plastic stoelen. Niet erg comfi. Malamissy (de 'mama' van de babykamer) is al vanaf zaterdagmiddag non-stop in het ziekenhuis om voor Joshua te zorgen. Ze weigert ook om een paar uur afgelost te worden... mooi hoe daar haar moederliefde naar voren komt, maar ook schrijnend dat dit ervoor nodig is.

Een voorbeeldje van hoe het gaat met verplegend personeel:
Mariette vertelde dat om de zoveel uur de temperatuur, hartslag en bloeddruk van de kinderen wordt gemeten. Een zuster had de temperatuur van een kindje gemeten en deze was omhoog gegaan. Dit tekende ze bij in de grafiek, en vervolgens tekende ze ook direct maar de hartslag en de bloeddruk omhoog. Zo van 'als het één omhoog gaat, gaat ook het andere omhoog'. Grrrromm......

Nog zoiets; Dr. Santuz (de weeshuisdokter) was geweest en had aangegeven dat Joshua nu 24 uur per dag aan het infuus moet. Toen wij gistermiddag op bezoek kwamen, lag hij ook braaf aan het infuus. Vervolgens gingen wij naar het andere weeshuiskindje in een andere kamer en hebben daar 2 uur zitten kletsen met Mariette. Toen we terug kwamen, bleek het infuus weer losgekoppeld te zijn. Mariette werd boos en vroeg aan de verpleging waarom. Daar hadden ze niet echt een antwoord op.

Ondertussen kreeg ik Joshua in mijn handen gedrukt, waarop ie kokhalsde. Gelukkig was zijn maagje op dat moment leeg. Ik heb een beker melk bij hem naar binnen gelepeld en ondanks zo nu en dan wat kokhalsbewegingen, is het er volgens mij in gebleven.. kan me echter goed voorstellen dat het er later nog uitgekomen is.

Een half uurtje later leek het echt weer slechter te gaan. In zijn nek zag je zijn halsslagader heftig kloppen en hij was zo slap....

Tegelijkertijd werd Dr. Santuz gebeld en de telefoon doorgegeven aan de verpleging, zodat Dr Santuz aan de verpleging kon vertellen dat dat infuus er per direct weer aan moest.. zo gezegd, zo gedaan en het slangetje werd weer aangekoppeld.

's Avonds kregen wij nog te horen dat het infuus z'n werk had gedaan en dat het weer ietsje beter ging...

Toch blijft het frustrerend. Telkens als hij van het infuus af wordt gehaald, gaat het weer slechter, waardoor hij keer op keer moet vechten voor zijn leventje. Je begint je dan af te vragen waar zijn grens ligt... maar goed, tot nu toe heeft hij deze blijkbaar nog niet bereikt en wordt er hard voor hem gebeden.