Wij noemen 'm Noah

Zondag gingen we met de kids mee naar de kinderkerk. Daar leerden we een liedje over Noach en zijn ark, compleet met gebaren en gezichtsuitdrukkingen. We hebben het ongeveer 30x in kleine stukjes gezongen, dus die Noach zit er bij ons nu goed in.

Maandag vroeg Moses ons of wij een nieuw flesje voor babyvoeding van kantoor wilden halen, omdat er een nieuwe baby zou komen. Onze antennes stonden direct wijd open. Een nieuwe baby, wie, wat, waar, hoe, waarom, kunnen we mee, gaan we naar een hutje van koeiepoep om hem eruit te plukken?!?!?! Maar dat zeiden we natuurlijk niet. "Uhm, ja.. is goed, we gaan wel ff zoeken. Maarre.. komt ie nu? En hoe zit dat dan?"

Moses vertelde dat de moeder (23 jaar) in het ziekenhuis lag en stervende was. Ze had een keizersnede gehad en daar waren complicaties ontstaan. Ze had veel vocht in haar lijf en lag aan het zuurstof. In Ghana werkt het echter zo dat je ter plekke moet betalen voor de behandeling, en zonder geld krijg je dus ook gewoon geen behandeling. De zuurstoffles van de vrouw was bijna leeg en het was een feit dat ze het zonder zuurstof sowieso niet zou overleven.

Direct gingen onze gedachten naar ons spaarvarkentje. Er zijn al wel wat euries vergeven, maar het grootste deel is nog beschikbaar en als je daarmee toch zo letterlijk een mensenleven kunt redden en een kind zijn moeder terug kan geven, dan is dat toch al ons geld waard?!? We vertelden Moses van ons spaarvarken en hij zou de volgende dag met het ziekenhuis gaan overleggen wat de kansen van de vrouw waren als ze langer aan het zuurstof zou kunnen liggen. Ondertussen was het kindje met 2 familieleden al onderweg naar Hanukkah, zodat hij/zij in ieder geval tijdens het ziekbed van zijn/haar moeder goed verzorgd zou kunnen worden.

Rond 17 uur kwamen ze aan. Wij waren wat anders aan het doen, in de veronderstelling dat dat verder niet onze business was. Moses riep ons echter om bij het gesprek aanwezig te zijn. dat voel je je in ene weer heel blank en rijk.

Na het gesprek over de gang van zaken werd aan ons gevraagd om de familieleden even rond te leiden en de babykamer te laten zien. Er werd een campingbedje ergens vandaan geplukt en het jongetje kreeg van zijn (over)grootmoeder nog even snel een flesje. Halverwege het flesje kwam Moses binnen om afscheid te nemen - hij moest nog richting Town voor een boodschap. Toen bedachten ze dat de familieleden ook die kant op moesten en dat ze dus wel mee konden rijden.

Zo gezegd, zo gedaan en het kind werd zonder boe of bah in mijn armen gelegd. Hier is het flesje, vermaak jezelf. Erg apart. Geen kusje, geen 'dag kleintje', geen knuffeltje... alsof ze me een bloemkool overhandigde. Elke was op dat moment bezig met het ophalen van het bedje, dus toen zat ik daar in m'n uppie met een baby'tje van twee weken in m'n armen. Erg bijzonder.

Elke kwam terug met het bedje en na het maken van wat fotootjes hebben we het hummeltje in zijn nieuwe bedje te slapen gelegd.

De volgende dag leek alles goed te gaan met het nieuwe kindje. Wij zijn 's middags gaan zwemmen met Kwame en Lucas en na het zwemmen hadden we een gemiste oproep van Moses. Meestal belt hij wel terug als het echt belangrijk is, dus hebben we er niet veel aandacht aan besteed.

's Avonds na het eten belde hij weer. Hij had slecht nieuws. De moeder van het kindje had het niet gehaald, los van de hoeveelheid zuurstof. Haar lichaam trok het gewoon niet meer.

Raar. Aan de ene kant een droog feit, aan de andere kant toch een kippenvelmoment. Een vrouw van 23, een nieuw weesje... Een onzekere toekomst. We weten op dit moment nog niet zeker of het kindje op Hanukkah blijft of dat het alsnog terug gaat naar familieleden, dat zal ergens komende week wel duidelijk worden. Voor nu hebben we in ieder geval gelegenheid om hem veel te knuffelen, flesjes melk te geven en in slaap te wiegen.

Oh. Nog even terug naar de eerste alinea, want daar begonnen we uiteraard niet voor niets mee. Als je dan zo'n kindje vast hebt, ga je automatisch op zoek naar een geschikte naam. Sandra kwam met Tim, Thom, Timothy... en toen riep Elke ineens 'Noah!!!'. Sandra ook enthousiast en tadaaa.. de nieuwe naam was geboren. Dit zegt echter weinig, want waarschijnlijk heeft Mariette allang een naam voor 'm bedacht, maar ach.. tot die tijd noemen we hem gewoon Noah :-) . We roepen dat ook tegen iedereen, in de hoop dat we ze zover krijgen om 'm daadwerkelijk zo te noemen.

En zo niet...
Ach.. dan stoppen we gewoon met de pil.....
50% kans.


;-)