Ik heb Lucas op schoot, een 2 jarig opgewekt mannetje met een open ruggetje en een waterhoofd(je). Het is een blij, vrolijk kereltje wat het heerlijk vindt om gewoon wat op schoot te zitten en 'Keekeboo' en 'Where is your nose?' te spelen.
Links van me hangt Kwame tegen me aan. Een 4-jarig jongetje, hij loopt wat kreupel en heeft her en der wel wat sociale en cognitieve beperkingen. Dit komt er op neer dat hij niet naar school gaat en overdag dus wat tussen de baby's hangt, dat hij bij onze verschijning direct opleeft en dan heeeeel erg veel aandacht vraagt. Als hij deze niet op positieve wijze krijgt, dan steekt hij gewoon een stuk plastic in zijn keel en gaat naar je staan grijnzen, of hij kijkt of jij kijkt en knijpt dan een baby in zijn handje. (Hij is soms ook gewoon heel lief hoor. Soms.)
Kwame hangt dus tegen mij en Lucas aan, in de hoop ook wat van de aandacht die ik aan Lucas geef, te kunnen vertalen naar zijn eigen behoefte. Ik irriteer me rot, want als ik Lucas op zijn neus 'toeter', dan legt Kwame vanuit zijn kopieergedrag ook zijn handje op Lucas z'n neus, waardoor Lucas weer uit contact gaat en zich focust op Kwame.
Kwame wegduwen resulteert echter in een snotterende en keihard brullende Kwame in mijn oor, en aangezien ik met een verlamd kind op schoot zit, kan ik hem ook niet heel gedisciplineerd en consequent net zo lang weg blijven wegduwen totdat hij opgeeft. Oftewel: ik verdraag zijn aanwezigheid en probeer hem zoveel mogelijk te negeren.
Dan blaas ik in Lucas zijn gezicht. Lucas trekt een grijns van oor tot oor en ik moet lachen om zijn gezicht. Kwame komt omhoog: "Ma, me!". Ik slik mijn irritatie in en blaas hem ook even in zijn gezicht. Ook Kwame's mondhoeken rekken zich van oor tot oor, maar... zijn ogen lachen niet mee.
Mijn hart stopt ook met lachen. Ik realiseer me ineens snoei-hard dat het mannetje zo ontzettend wanhopig op zoek is naar aandacht, naar gehoord en gezien worden, dat hij het gedrag van Lucas kopieert, omdat hij had gezien dat ik moest lachen om Lucas en hoopte dat als hij hetzelfde gedrag zou laten zien, dat ik dan ook zou lachen om hem.
Wat een naar moment... Dan ben je 4 en moet je vechten voor je portie aandacht. Wanhopig op zoek naar liefde.. zó wanhopig dat zijn gedrag eigenlijk precies de tegenovergestelde reactie oproept: irritatie en afstoting.
Voorlopig kan ik even niet aan Kwame denken zonder die vreugdeloze en lege grijns op zijn gezicht - en de betekenis erachter.
4 opmerkingen:
o dit is echt heel naar, zit hier met prikkende tranen... aan de ene kant snap ik je irritatie ook wel, maar nu, na dit besef, hoop ik dat je kwame ook af en toe kunt zien als de baby die hij, ergens, nog is, en hem ook die onvoorwaardelijke aandacht en liefde kunt schenken. (ik denk het wel)
Jullie beschrijven erg mooi jullie verblijf in Ghana.
vr gr van Rowan
Ja, en hoe overwin je dat stukje irritatie dan weer. Natuurlijk moet ook Kwame die liefde, die lach, die compassie kunnen ervaren. Het is tegelijk een kwelling, "the distance of the moment ... but changing from nothing to one..."
Poehh... Heftig verhaal, zeg..
Via de site van Inge hier terecht gekomen.
Hier prikken ook de tranen...
Een reactie posten