Stukje dagboek - Zwembad

Door: Sandra
Vandaag weer een lekker dagje gedraaid. Elke had een internetdate met Stefan. Ik wist niet zo goed wat ik wilde, al voelde ik wel dat ik geen zin had in het internet. Nog heel even niet. En dus besloot ik om naar Hanukkah te gaan, met het plan in mijn hoofd om één van de kinderen mee naar het zwembad te nemen.

Eenmaal op Hanukkah bleek het betreffende kind gewoon naar school te zijn, dus toen wist ik het even niet zo goed. Er was nog een andere kanshebber; Cindy, maar Cindy is nogal onvoorspelbaar in gedrag en kan ook heftige woede-aanvallen krijgen waarbij er nauwelijks tot haar door te dringen is. Zij heeft een behoorlijk heftig verleden gehad, en heeft –als reactie daarop- behoorlijk wat lastig gedrag. Ze is erg wantrouwend en heeft altijd een wat bozige blik in haar gezicht.

Uiteindelijk heb ik maar gewoon besloten om haar mee te nemen en na wat doorvragen leek ze het ook wel erg leuk te vinden. Prachtig om dan met kleine stapjes de poort uit te gaan en haar ogen steeds groter te zien worden. De kinderen zien natuurlijk weinig anders dan de muren van het weeshuis en de veilige wereld van hun schooltje, en dat is te merken zodra je ze ergens anders heen meeneemt. Saampies de grote weg afgelopen en toen in de taxi gesprongen. Tas tussen de benen, kind op schoot en gaan met die banaan. Je moet zoveel mogelijk ruimte overlaten, want het is altijd maar weer de vraag wie er nog meer opgepikt worden aan de kant van de weg.

In de eerste taxi naar Town (0,25 GHC) zaten we eerst met z’n drieën, maar binnen 5 minuten met z’n negenen. Een man deed het voorportier open en duwde er niet bepaald zachtaardig een jongen van een jaar of 15 in en ging er zelf voor zitten (dus ja: samen op de passagierstoel). Bij mij achterin sprongen er nog 4 jongens in en zo zaten we ineens met 9 man in de taxi. Ik vond het niet eens heel raar.

Ze bleven behoorlijk ruzie maken (rondom de jongen die voorin geklemd zat door die man) en stapten er bij het politiebureau uit. Ik vroeg de taxi-chauffeur wat er was, en hij vertelde dat die jongen een dief was en dat ze hem daarom gingen aangeven. Grappig idee: je treft een dief, sleurt hem een taxi in en dropt hem effe op het politiebureau.

Na die eerste taxi moet je een stukje lopen naar het taxi-station om de volgende te nemen. Daar zijn ze nog niet gewend aan Obruni’s, laat staan aan Obruni’s-met-kind.. ze wijzen en roepen en vragen.. “is that your baby?!” Stiekem allemaal wel erg leuk.. toen ik met haar in de hoek kwam waar de taxi naar het Eusbett zou moeten gaan, toen waren er wel 10 verschillende Ghanezen die met me wilde praten en me in hun taxi wilden krijgen. Dat vind ik altijd erg vervelend, dus zorg ik dat ik na wat lief lachen en groeten zo snel mogelijk in een taxi beland.

Eenmaal bij het Eusbett hebben we eerst even hallo gezegd tegen Elke, die zat lekker te internetten. Heel fijn om allebei zo zelfstandig op pad te zijn en elkaar dan weer ergens anders te ontmoeten.

Dat is ook iets wat ik nog te leren heb: het trekken van mijn eigen plan en daarin durven doorzetten. Niet teveel twijfelen en mieren, maar gewoon vertrouwen op mezelf (en op de ander). Elke is daar beter in: “Zo, ik ga nu de parachute doen met de kinderen.” Maar goed.. ik heb nog 21 dagen Hanukkah om daaraan te werken. Komt vast helemaal goed!

In het zwembad was het wel gezellig met Cindy. Het blijft een stug, wantrouwend meisje, maar zo nu en dan lukte het toch om haar wat speelser en vrolijker te krijgen. In de taxi op de terugweg viel Ciny in slaap.. heb haar echt uit de taxi moeten leuren en ze bleef heerlijk doorslapen. Toch een fijn gevoel hoor, zo'n bozig en wantrouwend kind wat zich dan blijkbaar veilig genoeg voelt om lekker in slaap te vallen......