Elke en Marga waren vorige week met 2 kinderen naar de fysio, en ze waren zo vriendelijk geweest om mij met het busje te dumpen in het Eusbett - the place to be for internet, swimming and naaaajz food. Ik verheugde me op een ochtendje lekker mailen, googelen (want hoe zit dat ook alweer, spraakontwikkeling bij een kind met open ruggetje en waterhoofd?) en nog wat relaxen met m'n boek bij het zwembad.
Ik zat mijn laatste mailtjes te checken en had nog een mailtje van de moeder van Thom, mijn autistische speel/zwem/ik-leer-je-van-alles(-en-jij-mij)-kindje van 6. Ze vertelde over hoe het ging, en toen ineens viel mijn oog op een heel simpel zinnetje.
"O ja, en we hebben groot nieuws.
Thom is helemaal alleen van de glijbaan geweest."
De tranen sprongen in mijn ogen. Wat?!!? Al vanaf september 2007 ben ik bijna elke week met hem in het zwembad te vinden in de hoop hem ooit tot een zwemslag te brengen. De eerste keren klampte hij zich aan me vast als een 28-jarige Ghanees met watervrees (volgt later nog wel een logje over) en was elk spettertje teveel. Langzaam maar zeker ontdekte hij het water en het plezer wat het hem kon brengen. Nog weer later ontdekte hij de glijbaan.. prachtig vond hij het - en doodeng.
Ik schreef er 26 augustus al over: KLIK.
En vervolgens schreef ik er 19 oktober weer over: KLIK>.
En nu.
Dit mailtje. Deze quote.
Zit ik potjandoossie in Verweggighanastanen en besluit de flapdrol om uitgerekend NU in z’n uppie van de glijbaan te gaan. Ik zeg – wacht dan effe. Maar goed. Het maakt mijn trots niet minder groot en ik kan niet wachten totdat ik hem na Ghana stralend en wel beneden zie komen. Ik hoop alleen heel hard dat ‘ie dan niet heel verbaasd naar me kijkt zo van ‘wat doe jij nou enthousiast en gek, het is doodnormaal hoor, om alleen van de glijbaan te gaan!’
1 opmerking:
o super man! en wat super voor z'n mams dat het juist bij haar was en niet bij jou!!!
Een reactie posten